Lubuntu op de Asus Eeepc X101

Het voorgeinstalleerde besturingssysteem MeeGo was erg leuk om mee te werken, maar ik was bang dat ik niet veel veiligheidsupdates meer zou krijgen aangezien MeeGo officieel dood is. Dus installeerde ik Lubuntu 11.10 op de X101, en dat draait even snel als MeeGo, en werkt zelfs nog aangenamer. Het verschil in batterijduur heb ik niet objectief gemeten, maar ik vermoed dat ik met MeeGo 3 uur deed en met Lubuntu 2,5 uur. Meer verschil zit er alleszins niet in.

Free shell account

Na 2 jaar tevreden gebruiker te zijn van een silver shell account bij http://mtveurope.org/ is het tijd om hier eens naar te linken. Op die 2 jaar is de server een 5-tal keren gedost, lag toen telkens een paar dagen plat, maar ik ben nooit data kwijt gespeeld. De free shell is ok, voor iets meer geld krijg je levenslang veel meer service, en Jan is altijd bereid om te helpen, via e-mail of irc.

Verzet tegen de geplande oosterweelverbinding in Antwerpen neemt toe.

De meeste Vlamingen weten niet eens waarover het gaat. Vele Antwerpenaren denken dat we een nieuwe brug over de Schelde gaan krijgen. Zo slecht zijn we geinformeerd over het miljardenplan om de Antwerpse ring te sluiten dat al jaren door de BAM bedisseld wordt zonder enige inspraak van Antwerpse bewoners en Vlaamse belastingsbetalers.

Creatief gezag

“[...] een gebeurtenis tijdens een van de vele rellen in het Parijs van de negentiende eeuw, waarbij de commandant van een legereenheid het bevel kreeg een plein te ontruimen door het vuur te openen op het ‘canaille’; het janhagel. Hij beval zijn soldaten hun positie in te nemen, hun geweer op de menigte te richten, en toen er een onheilspellende stilte neerdaalde, trok hij zijn zwaard en riep zo hard hij kon: ‘Mesdames et messieurs, ik heb opdracht op het canaille te schieten. Maar ik zie van hieruit alleen een groot aantal eerzame, achtenswaardige burgers die zich op vreedzame wijze met hun eigen volstrekt wettige zaken bezighouden, dus mag ik hen verzoeken dit plein rustig te verlaten, zodat ik veilig op het vervloekte canaille kan richten en schieten.’ Binnen een paar minuten was het plein leeg, zonder bloedvergieten en zonder gezichtsverlies.” – Hazenbrein en schildpadgeest (G. Claxton)

Parels voor de zwijnen

Wat gebeurt er als je een top-violist incognito in een metro zet op een doordeweekse dag om 8u ‘s morgens en hem enkele -minder bekende, maar meest elegante- klassieke stukken laat spelen op zijn 3,5 miljoen dollar stradivari?
Een van ‘s werelds beste violisten, Joshua Bell, op andere dagen te beluisteren vanaf een fluwelen stoel voor zo’n slordige $100 dollar, wordt hier in deze metro-hal door het grootste deel van de menigte, vooral mensen op weg naar hun werk, straal voorbijgelopen. De meesten merken hem niet eens op.
Op 1.097 passanten zijn er 3 die blijven stilstaan om, zo lang ze kunnen, van zijn muziek te genieten, door 1 van hen wordt hij herkent, en na 43 minuten heeft hij $32,17 bijeen gespeeld.
Merkwaardig dat alle passerende kinderen, zonder uitzondering, vanaf 3 jaar, wilden blijven stilstaan bij de straatmuzikant, maar bij de hand werden verdergetrokken door hun ouders.
http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2007/04/04/AR2007040401721.html

Een filmpje van het experiment staat nu ook op youtube

De beste soep

De beste soep maak je zo:
- 1 broccoli
- 125gr champignons
- 125ml soya-room
- groot stuk gember in fijne blokjes gesneden
- 2 soeplepels groentebouillon
- een paar wortels
- 1 grote ui
- 1 prei
Koken en mixen naar believen. Simpel en lekker. Mmm.

Beethoven uit de favela’s

The Fundación del Estado para el Sistema de Orquesta Juvenil e Infantil de Venezuela is een door ene meneer Abreu opgezet en door de Venezolaanse staat gesubsidieerd initiatief om jongeren uit kansarme milieus op het rechte pad te houden. Het principe werkt als volgt; kinderen krijgen gratis een instrument zo gauw ze groot genoeg zijn om het te hanteren. Groepslessen, partituren en indien nodig sociale begeleiding worden gratis voorzien op voorwaarde dat het kind ermee instemt om te spelen in 1 van de “el sistema” ensembles. Spelen in een orkest is van in ‘t begin deel van het programma. Er zijn momenteel 125 jeugdorkesten in Venezuela, waar al 400.000 jongeren hun talenten hebben kunnen ontplooien. De kinderen spelen 6 dagen per week, 4 uur per dag. El sistema heeft 15.000 muziekleerkrachten in dienst en kinderen die een graad of 2 gevorderd zijn geven ook les aan jongere kinderen.
Een mooi initiatief dat al 30 jaar bestaat en waarvan de subsidie reeds 7 regeringswissels doorstaan heeft (momenteel jaarlijks $29 miljoen).

Bouw je eigen MP3-speler

http://www.makezine.com/blog/archive/2006/11/daisy_mp3_survi_1.html

Debby Willems

Luchtspektakel

Waw, daar had ik willen bijzijn! Driedubbel luchtschouwspel op een strand in Perth, Australie op 26 januari 2007; vuurwerk, komeet McNaught EN bliksem.

Quote of the day

“Het werkelijke verschil tussen een gewone man en een krijger is dat een krijger overal een uitdaging in ziet, terwijl een gewone man alles ziet als een zegen of een vloek.” – Don Juan

Komeet met sterallures

Er zijn een heleboel knappe foto’s gemaakt van McNaught, de meest heldere komeet sinds Ikeya-Seki in 1965. Op 7 januari zou de komeet zichtbaar geweest zijn in Belgie, maar het was toen helaas bewolkt. Inmiddels is ze enkel nog te bewonderen vanuit de zuidelijke hemisfeer, vorige week zelfs nog bij daglicht, maar intussen wordt ze minder helder naarmate ze zich verder van de zon in zuidelijke richting verwijdert. De knapste foto’s op een rijtje:
Catalonie, Spanje, 12 januari 2007
Australie, 19 januari 2007
Duitsland, 7 januari 2007
Image gallery wikipedia
Image gallery astrostudio
Krakow, Polen, 10 januari 2007
Nieuw-Zeeland, 17 januari 2007
Australie, 22 januari 2007

Fosdem 2007

Het programma voor fosdem op 24 en 25 februari 2007 is bekend. Geen speech van Richard Stallman dit jaar, wel onder andere een keynote van Jim Gettys over het knappe One Laptop Per Child-project.

Tree-Free Greetings

Met kerstmis kreeg ik een kerstkaartje dat niet van traditioneel papier gemaakt is. Als er geen uitleg bij had gestaan had ik het niet eens gemerkt, maar blijkbaar was dit papier gemaakt van Kenaf in plaats van bomen. Kenaf is een plant die na amper 5 maanden groot genoeg is om geoogst te worden, veel minder plaats nodig heeft dan traditionele bomen om dezelfde hoeveelheid papier mee te produceren, geen schadelijke chemicalien nodig heeft om tot papier verwerkt te worden, en volledig recycleerbaar is.

Premature kerstkaart

Naar jaarlijkse gewoonte stuurde de afdeling vroeggeboorten van het Edith Cavell hospital kerstkaartjes naar de andere afdelingen en naar ex-patientjes, maar dit jaar werd de kaart half oktober al verstuurd met de boodschap: “‘t Is een beetje te vroeg, maar zalig kerstmis!”
Bron: Ads of the world

Landzoogdierfossielen ontdekt in Nieuw-Zeeland

Nee, geen nieuw scrabblewoord, maar kleine fossielen van een zoogdier dat op het land leefde. Het opmerkelijke aan de zaak is dat er tot nu toe altijd vanuit gegaan is dat er in Nieuw-Zeeland oorspronkelijk geen zoogdieren op het land bestonden, zodat de vogelpopulatie zich zonder concurrentie weelderig kon ontwikkelen. Zoogdieren zouden pas naar het eiland gekomen zijn samen met de mens in boten ongeveer een millenium geleden.
Maar deze fossiele heup- en kaakbeentjes zijn ten minste 16 miljoen jaar oud en behoorden ooit toe aan een klein pelsdiertje zo groot als een muis.
De discussie op slashdot is open: “It’s not that far from mainland Oz for a bird to have eaten dinner in Oz and then head home with some mouse constipation.”

Jullie zijn allemaal mutanten! :-)

Baby’s hebben melk nodig, om melk te verteren hebben ze het enzyme lactase nodig. Zogauw het kind de borst ontgroeid is heeft het geen lactase meer nodig en verdwijnt die langzaam uit het lichaam. Zo was het toch in het grootste deel van de geschiedenis, tot de mens melk begon te drinken van zijn kuddebeesten. In omstandigheden van honger en dorst was er een vergrote overlevingskans voor de uitzonderingen die ook na de zuigelingenperiode nog lactase bleven produceren en die melk dus konden verdragen. De ‘gewone’ mens kreeg er diarree van met verdere ondervoeding tot gevolg. Zo ontstond er een evolutie op genetisch niveau en de fortuinlijke mutanten gaven hun DNA door aan een nageslacht dat levenslang melk zou kunnen drinken.
Originele tekst: Study Detects Recent Instance of Human Evolution
Meer over lactose-intolerantie

Sleeping beauty

Ik heb het als 6-jarige ooit zelf geprobeerd, maar het was *echt* niet aan mij besteed. Gelukkig zijn er andere mensen die wel het talent hebben, want ik vind klassiek ballet echt fantastisch om te zien. De jaarlijkse opendeurdagen van de Koninklijke Balletschool in Antwerpen is een must-see, en van DVD’s kan ik enorm genieten. Maar een echte opvoering heb ik nog nooit in’t echt gezien, dus daar komt verandering in.
Op 27/6, 28/6 en 1/7 van 2007 zijn er voorstellingen van “Sleeping beauty” door het Koninklijk Ballet van Vlaanderen in de stadsschouwburg in Antwerpen. Reserveren kan sinds gisteren, en vandaag zijn de meeste plaatsen blijkbaar al verkocht. Swat, toch nog 2 goeie plaatsen kunnen bemachtigen, 1 rij achter de duurste plaatsen, dus dat zou nog wel ok moeten zijn. Ben benieuwd, kijk er naar uit.

Sinterklaas

“Angst is wel het meest overheersende gevoel dat de voorspelbare goden oproepen. Angst voor Wodan bijvoorbeeld, die in stormachtige novembernachten in een Wilde Jacht met zijn paard over de daken reed, samen met de zielen van zijn dode krijgers. Je huis goed afsluiten hielp niet eens, want de wilde jagers konden natuurlijk nog altijd via de schoorsteen naar binnen. Dus kon je maar beter pannenkoeken klaarzetten als voedsel voor die woeste doden.
Later heeft Wodan onder invloed van het christendom een hele evolutie doorgemaakt. Eerst werd hij een strenge, daarna een vriendelijke Sinterklaas, die niet meer wild, maar keurig over de daken reed, en de woeste doden werden kalm gehouden met een Allerzielenmis.”
Uit: “Mythologie zonder voetnoten” – Els Goethals

Traumatische ervaringen bij hulpverleners

Brandweerman, ambulancier, verpleegkundige, arts, helpers van mensen met problemen,… het zijn edele beroepen, met een hoge dosis voldoening, maar ook dikwijls confrontaties met akelige gebeurtenissen. Hoe gaan hulpverleners best om met deze dingen? Ik ken er die er met iedereen over willen praten, anderen die erom moeten huilen, uren in een vuurtje zitten te staren of er geen woord over kwijt willen. Ik denk dat ieder zo zijn eigen manier moet zien te vinden, maar wie er meer over wil lezen kan hier de infobrochure vinden die ik van een MUG-verpleegkundige in Sint-Vincentius kreeg.

Jong geleerd

Internetcensuur in China

De website Reporters without borders die wereldwijd censuur in de gaten houdt maakte een lijst van landen waar het internet gecensureerd wordt en schrijft:

China unquestionably continues to be the world’s most advanced country in Internet filtering. The authorities carefully monitor technological progress to ensure that no new window of free expression opens up, After initially targeting websites and chat forums, they nowadays concentrate on blogs and video exchange sites. China now has nearly 17 million bloggers. This is an enormous number, but very few of them dare to tackle sensitive issues, still less criticise government policy. Firstly, because China’s blog tools all include filters that block “subversive� word strings. Secondly, because the companies operating these services, both Chinese and foreign, are pressured by the authorities to control content. They employ armies of moderators to clean up the content produced by the bloggers. Finally, in a country in which 52 people are currently in prison for expressing themselves too freely online, self-censorship is obviously in full force. Just five years ago, many people thought Chinese society and politics would be revolutionised by the Internet, a supposedly uncontrollable medium. Now, with China enjoying increasing geopolitical influence, people are wondering the opposite, whether perhaps China’s Internet model, based on censorship and surveillance, may one day be imposed on the rest of the world.

Fritten met stoofvlees

Die schatten van collega’s van mij hebben zondagavond flitten met stoofvlees gemaakt ipv chinees te gaan halen

foto’s

de laatste foto’s hier
  

Home sweet home

Goed toegekomen en volop aan’t genieten van mijn propere, gezellige, vertrouwde omgeving. Alle zwartkijkers in Belgie moeten eens een maand naar China gaan, het is hier zooo mooi!

Confronterend

Het is mijn eerste bezoek aan een derdewereldland, en ik moet zeggen dat dat op sommige momenten toch wel confronterend is.
Het lijkt hypocriet om thuis Max Havelaarbananen te kopen en hier 30 eurocent te betalen voor lekker eten dat door hard zwoegende boeren geteeld is en door slecht betaalde koks klaargemaakt is.
Voor westerlingen wordt iets waar geen prijs op plakt meestal duurder gemaakt dan voor Chinezen. Ik heb dat goed gemerkt toen ik met Ningping reisde. Dat voelt aan als oplichterij, niet leuk. Maar de oorzaak is wel te begrijpen natuurlijk.
En dan nog het heel onaangename feit, de reden waarom ik eigenlijk niet naar zo’n land wou reizen, is dat ik vaak het gevoel heb dat ze je hier zien lopen als 1 groot dollarteken.
En, in het geval van China dan, als een kans om naar het buitenland te kunnen, want de regering deelt hier slechts visa uit in zeldzame gevallen zoals studeren in het buitenland of economische relaties in het buitenland denk ik.

The wall

Het lieve, 19-jarige achternichtje van Ningping, Caiju, die mij steeds met verliefde schapeoogjes aankijkt en me overal vasthoudt opdat ik niet zou vallen is mijn persoonlijke gids geweest bij mijn bezoek aan de Chinese muur. We zouden de muur dinsdag bezoeken, want maandag moest ze werken. Maar maandagmiddag kwam ze me ophalen bij haar ouders om naar haar appartement te gaan, dat dicht bij de muur is, zo had ik toch verstaan, want communicatie werd bemoeilijkt door het feit dat haar Engels bijna net zo slecht is als mijn Chinees. Omdat ik dacht dat ze maandag moest werken, vroeg ik haar “no work today?”, waarop ze in haar Chinees-Engels vertaalcomputertje dook en 20 minuten later terug kwam met een briefje waarop geschreven stond “my unit is bathe center position (post) if payee”, met “payee” omcirkeld. O-K. No further questions.
Ik volgde haar naar de bus, en na 4 uur volgepropt openbaar vervoer stapten we uit waarop ze heel gehaast met mij door de straatjes begon te hollen. Ik volgde maar, tot we bij een mooi gebouw aankwamen met een poepsjieke inkomhal en receptiebalie. Een vriend van haar stond ons op te wachten, hij nam mij van haar over als een kostbaar pakketje en Caiju verdween. Die vriend sprak een beetje Engels, werkte daar ook, maar was die avond vrij, en ik begreep dat Caju nu moest beginnen werken, om 18u, tot 6u ‘s morgens, en mij om 7u zou komen wekken om samen naar de muur te gaan. Ik zou kunnen slapen in de gemeenschappelijke slaapzaal van het personeel, en het avondeten zou gratis zijn. Klonk allemaal heel leuk! Het gebouw bleek een badhuis-massagecenter-hotel te zijn voor de rijkere Chinezen. Cool. De vriend was supervriendelijk en vroeg of ik graag tv keek, en wat mijn favoriete muziekgroep was en wat mijn ouders deden. Hij gaf me een Chinees cadeautje, vertelde dat hij graag rond de wereld zou reizen en ik kreeg algauw het gevoel dat hij in mij DE kans zag om dat te doen.
“Can I see my bed please?”, ik wou van die gast vanaf, even kijken waar ik zou slapen, mijn bagage droppen en een blokje rond lopen om de buurt te verkennen. “Oh yes, follow me”; ik moest mijn schoenen uitdoen en ze ruilen voor slippers, werd door vrouwelijke collega’s een vrouwenkleedkamer ingeleid, ze gebaarden me dat ik mijn rugzak in een locker moest steken, kreeg een pyama die ik moest aandoen en mijn kleren moest ik ook in die locker steken. Ik snapte er niks van, ik wou toch geen massage? Ok, dat begrepen ze “no massage”; “ok, no massage”, maar toch moest ik mijn spullen in die locker steken en die pyama aantrekken. Niks van. Ik wou gewoon mijn bed zien. Veel over en weer geloop naar de balie, terug naar de kleedkamer, terug naar de balie, iedereen die ooit iets van Engels gehad had, probeerde mij tevergeefs uit te leggen wat de bedoeling was, het voltallige personeel was zich met de zaak gaan bemoeien, ik kreeg het niet voor mekaar om te weten te komen waar ik die nacht zou slapen, dus ik heb daar uiteindelijk maar naar een hotelkamer gevraagd. “Die ondankbare westerling” zal mijn lief gidsje gedacht hebben, maar ik kreeg het niet tegen haar uitgelegd. Swat, ik kreeg dus een pracht van een hotelkamer, geheel naar westers model ingericht, met ligbad, minibar, airco, kingsize bed en satijnen lakens, voor 20 euro en roomservice dinner voor 1 euro (noedels met eieren en tomaat) want ik wilde mijn kamer niet meer uit die avond, ik had voor heel wat opschudding gezorgd bij het personeel en die vriend van Caiju zou me toch maar achtervolgen. Hoe dan ook, dit was ook wel eens leuk
De volgende ochtend kwam Caju zoals afgesproken om 7u om me op te halen. We namen terug een bus, en nog een en nog een, om uiteindelijk na 4 uur openbaar vervoer (Peking is grooooooot) bij de muur aan te komen. Caiju was duidelijk moe, het arme schaap, ik wou haar een hotelkamer geven bij de muur terwijl ik erop zou gaan wandelen, maar kreeg dat natuurlijk weer niet uitgelegd. De muur was wel ok, mooi om die zo door de heuvels te zien kronkelen. Veel toeristen, vooral Chinese, want de buitenlanders hebben allemaal een lonely planet en daar staat in dat dit stuk muur (Badaling) niet authentiek is, maar voor toeristen heropgebouwd. De mooiere stukken muur zijn nog een pak verder van Peking.
Vandaag nog wat in Fengtai rondlummelen en morgen mag ik naar huis, ik ben er helemaal klaar voor, helemaal

Straatbeeld

Enkele dingen uit het straatbeeld die ik nog niet genoemd heb;
- Je kan je oren hier laten uitkuisen op de stoep naast het voorbijrazende verkeer, even plaats nemen op een kruk en een professionele ooruitkuiser draait een wattestaafje geheel vakkundig in je oor.
- Hier en daar groepjes Mah Jong-spelende mannen, gehurkt over hun Chinees schaakbord en in diepe concentratie verzonken, evenals de omstaanders die geconcentreerd meevolgen, zo verdiept in het spel dat ze me zelfs niet aanstaren als ik voorbijwandel. De vrouwen zitten dikwijls in een rondje bijeen te breien.
- Om de haverklap passeer je iemand die zijn keel schraapt, slijm losrochelt, verzamelt in zijn mond en het tegen de vlakte spuwt. Vooral mannen. Ik ben een boek aan het lezen van Martha Gellhorn die haar reis door China in 1941 beschrijft en daar ook al melding maakt van de walgelijke rochelgewoonten van de Chinezen. Zij wijst als reden de toen heersende tuberculose-epidemie aan. Het boeren en scheten laten is sindsdien precies wel wat geminderd, ofwel heb ik gewoon geluk gehad..
- Het heeft geen zin om een Chinees een kaartje van de stad te tonen en te vragen waar je je op dat ogenblik bevindt, zelfs geen taxi-chauffeur. Kaartlezen staat duidelijk niet in het leerprogramma.
- En dan is er het verkeer. Afschuwelijk! China is niet het land waar je als toerist een auto wil huren om het land te verkennen. De Chinezen rijden als gekken. Ik heb geprobeerd hun voorrangsregels te ontcijferen, en of ze die uberhaupt wel hebben. Als ze die hebben, dan is het waarschijnlijk voorrang voor wie het eerst geclaxonneerd heeft… Automobilisten claxonneren op alles wat ze op hun weg tegenkomen dat trager beweegt dan zijzelf, het betekent zoiets als “pas op, ik ga je rammen”; tragere auto’s, fietskarren, paarden met karren, voetgangers met of zonder kar, een oud ventje met wandelstok dat al tussen 2 rijvakken is geraakt op weg om over te steken, allemaal worden ze claxonnerend voorbijgeraasd. Ik heb dikwijls mijn hart vastgehouden als langs de drukke wegen groepjes piepjonge kinderen langs de kant van de weg zonder voetpad of graskant van of naar school zag wandelen.
Relatief weinig personenauto’s hier, wel taxi’s, (mini-)bussen, vrachtwagens, tuktuks, en karren allerlei met hoog opgestapelde ladingen. Op het platteland ook veel vrachtwagentjes met een motor buiten boord. Maar het grappigste was toch wel in Beijing, op een grote drukke weg met 4 rijvakken voor elke richting, een paard in galop met kar erachter. Arm beest.

Morgen naar de grote muur, ik heb er wel zin in, want voor de rest is het hier nogal saai bij de lieve familie van Ningping die hun badkamer precies een beetje gekuisd hebben speciaal voor mijn komst, maar die ik toch nog te vuil vind om er mijn dagelijkse behoefte te doen, en dat dan maar elke morgend in dit cybercafe kom doen , de dochters die mij bijna aanbidden, met een eeuwige glimlach mij bewonderend aankijken en elk woord Engels dat ze willen spreken eerst moeten gaan opzoeken in hun cursussen Engels van op school.
Gelukkig heb ik heel de maand nog een stukje pure Belgische chocolade gespaard om van te genieten op momenten dat heimwee de kop opsteekt. Mmm!

Springcity

Ik dacht dat ik m’n buik vol had van de Chinese steden, maar gisteren heb ik tussen bus en vliegtuig toch wel een aangename vier uurtjes in Kunming doorgebracht. Kunming, “lentestad”, door het zachte klimaat heel het jaar door bloemen in bloei daar. Beginnen wandelen zonder doel, de kleinere straatjes ingelopen, achterbuurten gevonden, op een authentieke markt gestoten, de ogen uit m’n kop gekeken bij al die exotische voedingswaar, gezien hoe tofu gemaakt wordt, verse soyamelk gekocht, op de spoorweg gelopen die als straat gebruikt wordt zolang er geen trein aankomt, een tuktuk genomen naar het dichtstbijzijnde internetcafe waar ik meteen een kop thee kreeg en 0,10 euro voor een half uur betaalde. Recht erover uitgebreid gaan eten in een jongerenrestaurant. Ik nam een tafeltje buiten en kreeg meteen thee en aperietiefhapje, in chili gemarineerde radijs, met extra chili erboven op, die even later glimlachend vervangen werd voor een portie zonder extra chili erop Noedels met koriander, zachte tofu met groene bladgroenten en rijst voor 0,60 euro alles tesamen. Ik ben dol op tofu, en zeker die van hier, die is zo vers als je hem bij ons nooit kan krijgen, en ze hebben verschillende soorten, gemarineerde, gerookte, gefermenteerde, flinterdunne,… Buiten mij geen toerist te bespeuren daar. Ontzettend vriendelijke bediening overal, en niet alleen voor m’n geld, in tegenstelling tot toeristische plaatsen.
‘k Heb de smaak eigenlijk wel te pakken van het overal voorhande zijnde goedkope en voedzame eten hier. Alleen is het wel altijd Chinees natuurlijk Mmm, wat verlang ik naar fritjes van ‘t Kattekwaad, pekesstoemp en pannekoeken! Ze maken ze hier ook wel pannekoeken in de guesthouses, maar die smaken niet even lekker. Ik moest lachen toen ik me realiseerde dat de eerste dag dat ik terug ga werken na mijn reis een zondagnacht is, en wij hebben in de ploeg zo de gewoonte om zondagavond Chinees te bestellen… Ik denk dat ik eens ga overslagen
De goedkoopste maaltijd heb ik gehad voor 0,30 euro in Dali, vlakbij een school en ziekenhuis waar tegen 12u iedere middag een grote pot rijst en een stuk of 10 potten allerlei versgemaakte groenten en vlees klaarstaan om opgediend te worden. Ik moest alleen maar aanwijzen wat ik allemaal op mijn rijst wou. Veel scholieren en verpleegsters die daar elke middag kwamen lunchen.
Nog iets, ik had me voorgenomen om hond te proeven hier. Maar gisteren heb ik gezien waar die beesten gehouden worden. Brrr. Zo’n 25 grote honden (ik ben slecht in hondenrassen, er zat zowat vanalles bijeen, allemaal de grootte van een dobberman, maar dan dikker) in een kot van 5 op 5 meter, stinkende en ziekelijk uitziende beesten, bweuk. Nee, mijn eetlust is over..
Veel grote internetcafe’s heb ik hier al gezien in China, met een hele horde game-verslaafden. Meestal 0,20 euro per uur, en het tarief voor 24 uur internetten is zo voordelig dat de gamers daarvoor kiezen. Ze wonen hier zowat, meestal bieden de internetcafe’s wel iets te eten aan, ‘s ochtends vind je hier en daar slapende gamers op hun stoel en ik heb me laten vertellen dat sommige van hen een pamper dragen om geen tijd te moeten verspelen met naar de wc te lopen…

Toen Ningping net weg was had ik eigenlijk zin om ook naar huis te gaan, ik had het hier wel gezien. Tot in de stad ruilde voor de bergen. Sindsdien heb ik zitten denken aan de dingen die ik allemaal wil zien en doen de volgende keer dat ik naar China kom Dan vlieg ik naar Shanghai, vaar een stuk Yangtze af, ga naar de tropische wouden, Dragon Backbone Rice Terraces, Yangshuo, en nog meer van die spectaculaire gebergten in het zuidwesten van China. En devolgende keer neem ik een lonely planet mee, want dat is hier toch wel handig.
Maar inmiddels zit ik dus terug in Beijing, weer in de buitenwijk Fengtai, bij de nicht van Ningping, haar man en kinderen. Ik drink ‘purified drinking water’ van Coca-Cola dat bij ons de markt niet haalde wegens niet meer dan gezuiverd kraantjeswater. Maar dat terzijde.
Terug in de drukte van de stad dus. Nu staat er enkel nog de grote muur op het programma. Een achternichtje van Ningping gaat mij daar mee naartoe nemen, we blijven overnachten in haar appartement dat daar niet ver vandaan is. Dus dat kan nog leuk worden. Voor de rest heb ik gelukkig nog een boek bij dat ik nog niet gelezen heb en is het internetcafe niet al te ver weg

De max

Wow, de voorbije dagen heb ik 1 van de mooiste plekjes op aarde gezien denk ik. Het ironische van alleen reizen is dat je razendsnel reisgezellen vindt. Woensdagochtend vertrok ik dus met die Amerikaan richting tiger leaping gorge. Onderweg, in het stadje Lijiang stonden we aan een loket van het busstation te sukkelen om de juiste tickets te bemachtigen, toen er achter ons in de rij 2 Canadezen op onze schouder tikten en zeiden “we are also going there, and we speak Chinese”. Cool! Toch nog aan bustickets geraakt en 2 leuke reisgezellen erbij. We zijn dan met z’n 4′en aan de tocht begonnen. In de bergen van Dali heb ik genoten van de wandelingen, het paardrijden, de bloemetjes en de rust, maar deze kloof was echt de max! We hadden ook weer prachtig weer, pietzakken als we zijn Onderweg weinig toeristen (laagseizoen hier), wel wat lokale bergbewoners te paard en af en toe passeerden we eens een paar huizen. Daar waren het Naxi-mensen, 1 van de vele Chinese minderheden. In Dali waren dat de Bai, met hun kleurrijk geklede vrouwen die elke dag in groepjes te voet de bergen intrekken om paddestoelen en denappelpitten te gaan oogsten.
Maar die tiger leaping gorge dus, majestueus! Wandelen op ongeveer 3000m hoogte, met boven ons eeuwig besneeuwde toppen van 5.590m, naast ons steile kliffen en onder ons de diepe vallei met de Yangtze stroom. Adembenemend!
De eerste avond zijn we bij een mega-gezellig guesthouse geraakt, het mooiste dat ik ooit gezien heb, een authentiek Chinees huis (de architectuur van die huizen daar in die streek is echt knap) met een binnenkoertje waar de mais en de chili hangt te drogen, errond, op de flanken van de berg, terrasvelden (al het eten in het guesthouse kwam uit de tuin, inclusief het varkensvlees en de kippen die voor onze neus geslacht werden), propere sanitaire voorzieningen (nog steeds een gat in de grond, maar wel betegeld ), vriendelijke gastfamilie, lekker eten, prachtige setting, ‘s nachts heldere sterrenhemel, ‘s ochtends fluitende vogeltjes, en mij hebben ze daar de meest charmante kleine, propere 1-persoonskamer gegeven voor 1,5 euro. Daar hebben we 2 Fransen leren kennen die ons de volgende dag vergezeld hebben.
Die Canadezen hadden allebei Chinese roots. 1 van hen behoort tot die “boat people” die in 1978 uit Vietnam gezet zijn en in vluchtelingenkampen over de Chinese grens werden gezet, toen massaal Hongkong probeerden te bereiken in illegale bootjes en uiteindelijk door sponsering van particulieren, kerken enzo over de wereld verdeeld zijn geworden. Naar die jongen zijn verhaal hebben we allemaal gespannen zitten luisteren.
De tweede dag een flinke klim, met een welverdiend uitzicht eens bovengekomen. Het was leuk om te zien dat mijn conditie zo goed is in vergelijking met de anderen, waaronder enkele getrainde hikers zoals de Amerikaan en de Fransen (die woonden allemaal op een uurtje rijden van gigantische bergen; Seattle en Geneve resp)
De tweede nacht een iets minder gezellig hostel gevonden, maar wel met een adembenemend zicht vanuit de kamers, en daar Anna uit Denemarken leren kennen. En dus vanochtend vroeg met Anna, de Amerikaan en de Fransen aan ons laatste stuk begonnen. De Canadezen zagen het niet zitten om zo vroeg op te staan dus die hebben we laten liggen. Alweer een prachtig stuk met prachtig weer, watervallen, geurige plantjes en vooral bergaf. Onderweg een Frans-Canadees koppel leren kennen met wie we samen een mini-bus gehuurd hebben naar Lijiang, terug naar de bewoonde wereld. Waw，ik ben zo blij dat ik dat gedaan heb，dat was echt het hoogtepunt van mijn reis� Een must-do voor iedereen die ooit naar China reist!
Vanmiddag ben ik met Anna gaan lunchen in Lijiang, een snelle blik geworpen op de beroemde oude stad daar met de gezellige straatjes en knappe architectuur, en dan de bus naar Dali genomen.
Ik heb wel wat foto’s getrokken maar ben er niet zo content van, ze geven niet half weer hoe het daar echt is. Ik heb ook ontzettend fotogenieke mensen gezien die ik niet getrokken heb omdat ik dat niet graag doe zonder te vragen, en als ik het zou vragen zouden ze niet meer spontaan zijn. Spijtig.